ul. Podmurna 1/3

  Kazimierz Rochecki uprawia sztukę osobną, która od lat ewoluuje dochodząc do coraz bardziej wyrazistego charakteru. Staje się to widoczne zwłaszcza na tle niezwykłej różnorodności współczesnych zjawisk artystycznych, pojawiających się i przemijających mód. Urodzony w 1959 roku twórca związany jest z Wydziałem Sztuk Pięknych UMK w Toruniu. Jego artystyczny dorobek obejmuje działania tak różnorodne, jak – pochodzące z wczesnego okresu działalności – realizacje parateatralne, akcje i instalacje przekraczające poszczególne dziedziny plastyczne, po obrazy, rysunki, witraże, malarstwo ścienne i projekty wystroju wnętrz sakralnych. W krakowskiej galerii Krypta u Pijarów na przełomie maja i czerwca tego roku zaprezentowano prace pochodzące z ostatniego etapu twórczości artysty, które złożyły się na spójną w wymowie wystawę zatytułowaną Ziemia i powietrze. Malarstwo Rocheckiego dzieli się na dwa, chronologicznie następujące po sobie okresy. Dla pierwszego z nich znamienna jest inspiracja sztuką dzieci, owocująca pracami żywiołowymi, o niezwykle gęstej materii malarskiej i silnej ekspresji. Natomiast od około połowy lat 90. ubiegłego wieku twórczość Rocheckiego koncentruje się wokół tematyki religijne (…)
Zbliżenie artysty do sfery duchowości chrześcijańskiej współgra z jej osobistą interpretacją, która nadaje dziełom powagi wewnętrznej prawdy. Sfera sacrum łączy się tu z dramatem egzystencji. Następuje pełne napięcia spotkanie – tego, co duchowe z tym, co fizyczne, boskiego z ludzkim, światła z ciemnością. Artysta operuje wrażliwą, ekspresyjną kreską, upraszczając rysunek postaci, niekiedy sprowadzając go do szkicowych ujęć, bliższych sugestii niż dosłowności. Siła wyrazu potęgowana jest niekiedy przez deformację. Podobnie kolor staje się narzędziem współbrzmiącym z treścią. (…) Artysta stosuje ascetyczną gamę barw zawężoną do ugrów, brązów, czerni z jakby tlącymi się akcentami błękitu, bieli, żółci, czerwieni. Materia prac, mimo, że spokojniejsza od tej, która dominowała we wcześniejszej fazie twórczośc i teraz pulsuje dzięki nałożeniu kilku warstw farby, ekspresyjnemu porysowaniu powierzchni, doklejeniu płótna. Niemal wszystkie kompozycje odznaczają się prostotą. (…)
Uwaga widza skierowana jest wprost na temat obrazu, tym bardziej, że sama figura często otoczona jest pasem światła. Światło u Rocheckiego wybrzmiewa w prostej symbolice – to często światło ponadnaturalne, które przedziera się z najgłębszych mroków egzystencji, wydobywając ją z ukrycia ciemności. Niekiedy światło symbolizuje świętość. Na przejmującym obrazie Huśtawka – postać nagiego człowieka zanurzona jest w świetlistym snopie, mocno kontrastującym z otaczającą próżnią. Na nędzę ludzkiej egzystencji spływa ożywiający strumień światła, który jest w stanie odmienić punkt widzenia, napełnić go nadzieją, ukazać w perspektywie miłości. (…)
Jeśli spojrzymy na prace o tematyce już stricte religijnej – nasuwa się myśl o ich osobistym, autorskim nacechowaniu. Bogata chrześcijańska ikonografia w ciągu wieków wytworzyła różnorodne sposoby wyobrażania biblijnych zdarzeń i postaci świętych. Tym, co decyduje o szczególnej wartości dokonań Rocheckiego na tym polu jest przede wszystkim indywidualna wrażliwość połączona ze współczesną estetyką. W przeciwieństwie do malarzy dawnych, toruński artysta nie opowiada historii, ale jakby skupia się na jej wewnętrznej treści, dąży do uchwycenia istoty. Nie hieratyczna, odległa, idealna sakralność, ale prosta, ascetyczna wymowa, która łączy wymiar egzystencjalny z tajemnicą, są znakiem rozpoznawczym religijnej wyobraźni Rocheckiego. Tak jak niegdyś Rembrandt – podchodzi on do sfery chrześcijańskiej duchowości z ludzką pokorą, bez patosu i efektownej retoryki. Święty Piotr to ubogi rybak, nieświadom niezwykłości swojej misji. (…) Postaci świętego Antoniego i świętego Franciszka, namalowane w zgrzebnej estetyce, korespondują z chrześcijańskimi ideałami cichości i ubóstwa. Artysta próbuje dotrzeć do wewnętrznego wymiaru świętości, tak trudnej przecież do zobrazowania, tak różnie się manifestującej. (…) Bogactwo religijnych, ponadczasowych wątków, które podejmuje artysta, opisując je – jak to określił Stanisław Rodziński – ,,językiem nowego odczuwania i widzenia”, to propozycja wyjątkowa we współczesnym malarstwie. Głos odważny, autentyczny, osobny i zarazem wpisany w tradycję.
Agnieszka Tes

  

 

 

Kazimierz Rochecki (ur. 1959 Jasło) profesor sztuk pięknych – malarz, rysownik i witrażysta, autor obiektów o charakterze rzeźbiarsko malarskim, instalacji i działań parateatralnych. Studia na Wydziale Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu (1980-1985). Dyplom z malarstwa w pracowni Prof. Janusza Kaczmarskiego (1985). Od 1985 r. pracuje na Wydziale Sztuk Pięknych UMK w Toruniu. Do roku 2013 w Zakładzie Rysunku, aktualnie prowadzi pracownię witrażu w Zakładzie Malarstwa. Od 1990 r. zajmuje się także architekturą wnętrz, głównie w obiektach sakralnych, projektując kompleksowo wyposażenie wystroju wnętrz. Zrealizował ponad 120 monumentalnych witraży oraz 40 wielkoformatowych scen w technikach malarstwa ściennego. Projektuje i realizuje witraże, malarstwo ścienne, wnętrza i wyposażenie obiektów sakralnych. Ostatnia realizacja – Polichromia w Kościele Jest autorem 61 wystaw indywidualnych, brał udział w ponad 250 wystawach, warsztatach, festiwalach i projektach artystycznych, w kraju i za granicą (Francja, Kanada, USA, Holandia, Niemcy, Litwa, Słowacja, Ukraina). Otrzymał wiele nagród i wyróżnień, m. in. Nagrodę Prezydenta Litwy, Grand Prix na Ogólnopolskim Konkursie Malarstwa Aqua Fons Vitae, Medal na IX Biennale Sztuki Sakralnej w Gorzowie Wlkp. Jest inicjatorem pomysłodawcą i kuratorem sześciu edycji Forum Malarstwa Polskiego. Twórca i kurator VI. edycji Forum Malarstwa Polskiego w Lesku.
Tematyka w jego twórczości malarskiej dotyczy kondycji człowieka, jego fizyczności i duchowości. Charakterystyczna dla jego malarstwa jest głęboka reliefowa faktura nasycona wielowarstwowym kolorem. W ostatnim czasie zarówno kolor jak i struktura prac stały się bardzo oszczędne, wręcz ascetyczne.